|
เด็ก ๆ เขาทำอะไรหลังเลิกเรียน |
|
เด็กสมัยนี้ออกจากบ้านไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าแล้วยังเรียนกันเคร่งเครียดตลอดวัน หลังเลิกเรียนบางคนต้องเรียนพิเศษจนมืดค่ำ บ้างกลับบ้านดูหนังสือทำการบ้าน/รายงาน บ้างก็มีภารกิจช่วยเหลือทางบ้าน แต่สำหรับเด็กอีกหลายคนที่กลับบ้านแล้วใช้เวลาว่างไม่เป็นประโยชน์สักเท่าไร คอมพิวเตอร์ อินเตอร์เน็ท แชท เกม ทีวี หนังสือการ์ตูน หรืออาจจะคุยโทรศัพท์กันเป็นชั่วโมงเลยทีเดียว เด็ก ๆ ที่ Family 05 แตกต่างครับ เด็กที่นี่ทั้งชายและหญิงมีตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยมต้น/ปลาย มหาวิทยาลัยหรือบางรายจบแล้วก็มี หลายคนเลิกเรียนแล้วไปสนามแบดเลยเพื่อรอผู้ปกครองมาส่งอุปกรณ์ในการซ้อม หลายคนพอกลับถึงบ้านก็เร่งผู้ปกครองให้รีบไปส่งเพื่อจะซ้อมแบด บ้างถึงขนาดเอาเสื้อกางเกงกีฬาใส่กระเป๋าไปด้วยตั้งแต่เช้าเลยทีเดียว หรือบางคนก็ฝากอุปกรณ์ไว้ที่สนามซะเลย ซ้อมวันละ 2 ชั่วโมงเต็มอาทิตย์ละ 3 วัน วิ่งกันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าร้อนก็ร้อน ทำไมเด็กเหล่านี้ถึงอยากไปซ้อมแบดกันจัง คำตอบง่ายมากครับ ที่นี่คือเวทีให้เด็กทุกระดับไม่ว่าจะมีทักษะความสามารถ ด้านกีฬามากน้อยแค่ไหนได้มีโอกาสแสดงความสามารถของเขาอย่างเต็มที่ มิใช่การกดดันบีบบังคับเพื่อเอาแพ้เอาชนะกันเพียงสถานเดียว แต่เพื่อความสมัครสมานสามัคคีมีน้ำใจรักใคร่ปรองดองในหมู่คณะ ทั้งยังได้ออกกำลังกายและรู้จักพื้นฐานการเล่น/กฎกติกามารยาทของกีฬาแบดมินตัน เราสามารถสร้างมุมมองใหม่ ๆ ของชีวิตผ่านการเล่นกีฬาโดยเด็กค่อย ๆ ซึมซับและปรับกระบวนการเรียบเรียงด้านความคิดเพื่อนำไปสู่การแก้ไขปัญหาที่หลากหลาย ชัยชนะไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดของเขา การได้ลงสนามไปทำในสิ่งที่เขาชอบให้ดีที่สุดอย่าง เต็มความสามารถต่างหากเป็นความภาคภูมิใจที่เด็กได้แสดงออก ผู้ปกครองควรตระหนักว่าอันดับ 1 มีเพียงตำแหน่งเดียวซึ่งหนทางเต็มไปด้วยขวากหนามที่ต้องอดทนฟันฝ่า แล้วเด็กที่เหลือจะมีสถานที่ที่ไหนรองรับให้เขาได้หยั่งขาลงแสดงความสามารถเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือไม่ ใครบ้างจะไม่อยากดีอยากเก่งให้พ่อแม่ได้ภาคภูมิใจ มองดูมือของท่านซิขนาดนิ้วมือของเราเองยังยาวไม่เท่ากันเลย นับประสาอะไรกับความสามารถของเด็กจะให้ทัดเทียมกันได้อย่างไร ไหนจะมีเรื่องของสรีระร่างกายที่แตกต่างอ้วนผอมสูงเตี้ยเข้ามาเกี่ยวข้อง เราช่วยให้เขาได้ชื่นชมกับความสามารถที่เขามีถึงจะน้อยนิดก็ตามแล้วค่อย ๆ เสริมในสิ่งที่เขายังขาดหรือพัฒนาให้ดีขึ้น ที่สำคัญเขายังรู้สึกสนุกสนานในการใช้ชีวิตในวัยเยาว์ โดยไม่คิดว่าตัวเองด้อยกว่าผู้อื่นและอยู่ในสังคมได้อย่างเป็นสุข ไม่ถูกโดดเดี่ยวเพราะไม่เก่งแต่กลับมีเพื่อนฝูงรักใคร่ห้อมล้อมคอยเป็นกำลังใจ เมื่อทำให้เขารักกีฬาได้อย่างนี้ทำไมเขาจะไม่อยากไปซ้อมแบดและอยู่ในสนามไปอีกนาน หลายคนมาซ้อมตั้งแต่ตัวนิดเดียวจนตอนนี้จบมหาวิทยาลัยแล้วก็ยังมาตีเล่นกับรุ่นน้องเป็นประจำ จากรุ่นสู่รุ่นถ่ายทอดความผูกพันสรรสร้างมิตรสหายครอบครัวแบดมินตันอันแสนอบอุ่น ถึงจะเหนื่อยบ้างแต่ก็เป็นสุขสนุกสนานเพราะเขารับรู้ว่ามีสถานที่หนึ่งที่คอยให้โอกาสสำหรับเขาเสมอ ผู้ปกครองลองคิดดูว่าถ้าอยู่มาวันหนึ่งลูกของท่านร่ำร้องขอไปซ้อมแบดหลังเลิกเรียนโดย ท่านไม่ต้องบังคับแทนที่จะอยู่กับบ้านเล่นเกมคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์คุยกับเพื่อนเหมือนเมื่อก่อน ท่านจะมีความสุขสักเพียงไหน
|
|
|
|
